Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων




Παρουσίαση βιβλίου
Αριστοτέλη Ράπτη: «Στην κόψη του σπαθιού και του στοχασμού»

Διαβάζοντας κανείς αυτό το αυτοβιογραφικό αφήγημα θα δει πώς ένα παιδί, που γεννήθηκε στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, που έζησε τον εφιάλτη του εμφυλίου στα πρώτα χρόνια της ζωής του και κατόπιν τις συνέπειες της περιθωριοποίησής του ως κομμουνιστικού μιάσματος, χωρίς τα στοιχειώδη δικαιώματα που έχει κάθε παιδί στην κοινωνία, χωρίς κανένα οικονομικό στήριγμα, με έναν πατέρα απόντα  και σχεδόν ανύπαρκτο στη ζωή του, μπόρεσε και απόδρασε από την πορεία μιας ήδη προδιαγεγραμμένης μοίρας, νικώντας όλα τα αρνητικά συναισθήματα που δημιουργεί η στέρηση, η ανέχεια και ο αποκλεισμός. Και όλα αυτά, χωρίς να ανταλλάξει την ελευθερία του με καμιά ανόσια δέσμευση και βεβαιότητα, χωρίς μασκαράτες και υποκρισίες, χωρίς ποτέ να αρνηθεί τη ζωή και να παραιτηθεί από το δικαίωμά του να δημιουργεί. Έχοντας ως μόνο όπλο τις αξίες της πολιτιστικής του κληρονομιάς και τις προσδοκίες της μάνας του, έδειξε ότι το πεπρωμένο του ανθρώπου είναι ο καθρέφτης του εσωτερικού του κόσμου, κάτι που ο σκοτεινός φιλόσοφος Ηράκλειτος το είπε με τρεις μόνο λέξεις: «Ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων», δηλαδή το ήθος σου (ο χαρακτήρας σου) είναι ο προσωπικός σου Θεός, αυτό, δηλαδή που ο κόσμος λέει, ο «Άγιός» σου, η μοίρα σου.

  • «[...] ένα μανιφέστο και οδηγός πορείας για κάβε νέο που μπαίνει στις συμπληγάδες της ανάλγητης σύγχρονης κοινωνίας.» - Κωνσταντίνος Παπαστεργίου («Πρωινός Λόγος», 16 Φεβρουαρίου 2012) [περισσότερα]
  • « [...] σε κρατάει κάθε σελίδα σε διάλογο μαζί της.» - Γιάννης Σκληβανιώτης  [περισσότερα]
  • «Μια συναρπαστική αυτοβιογραφία με φόντο τις πιο συνταρακτικές στιγμές της νεότερης ιστορίας μας.» - Μπάμπης Δερμιτζάκης [περισσότερα]

Το βιβλίο "Στην κόψη του σπαθιού και του στοχασμού" κυκλοφόρησε και διατίθεται στην τιμή των 14.90 €.
Ενημερώστε τον βιβλιοπώλη σας ότι το βιβλίο διακινείται μέσω του Εκδοτικού Οίκου "Απόλλων". 
Υπάρχουν διαθέσιμα βιβλία στα εξής βιβλιοπωλεία:
Αθήνα: ΓΡΗΓΟΡΗΣ, Σόλωνος 71 [χάρτης] και ΠΟΛΙΤΕΙΑ, Ασκληπιού 1-3 [χάρτης]
Θεσσαλονίκη: ΑΝΙΚΟΥΛΑ, Εγνατίας 148 - έναντι Καμάρας [χάρτης]

Για την ηλεκτρονική αγορά (on line) η τιμή είναι 8 € (+2.50 € για μεταφορικά):
[με πιστωτική κάρτα ή PayPal] ή [με αντικαταβολή]

Ευρωσυρτάκι - ποιός χορεύει ποιόν;


πηγή: nieuwsuur.nl

Το περίφημο ελληνικό συρτάκι, ή αλλιώς χασαποσέρβικο, σε μια επίκαιρη εκδοχή του, όπως το είδε ο Ολλανδός μπλόγκερ
Γιούπ Μπέρτραμς [Joep Bertrams].

Σχόλιο: Ό,τι και να μας κάνουν, το σώβρακό μας δεν μας το παίρνει κανένας :)

Ευχαριστούμε τη Σούλα που μας το βρήκε.

Κλικ εδώ για να μπείτε στον χορό!


[όταν μπείτε στον ιστότοπο αυτόν,
κάντε κλικ στο βελάκι κάτω απ'την εικόνα]

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Ειδύλλιο Ανθρώπου και Τεχνολογίας - όλα του γάμου δύσκολα


Τι ωραία και χρηστικά τα διάφορα εργαλεία που μας προσφέρει η σύγχρονη ηλεκτρονική τεχνολογία...

Πριν από οκτώ χρόνια, μου έκαναν δώρο ένα λάπτοπ, το οποίο και χρησιμοποιούσα μέχρι πρόσφατα. Ε, γέρασε κι αυτό, δεν ανταποκρινόταν πλέον στις σύγχρονες απαιτήσεις μου κι αποφάσισα να αγοράσω καινούργιο. Δεν πήρα ό,τι κι ό,τι, αλλά ούτε και θα διαφημίσω το προϊόν εδώ, εάν δεν λάβω κάποια σοβαρή αποζημίωση από την εταιρεία που ζει χάρη και σ'εμένα.

Άρχισα να το χρησιμοποιώ λοιπόν αμέσως, εγκατέστησα τα ουίντοουζ, μπήκα στο διαδίκτυο και, μεταξύ άλλων, έστησα αυτόν εδώ τον ιστότοπο.

Σήμερα λοιπόν, λαμβάνω μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τον φίλο Γιάννη Δ., στο οποίο μου έχει επισυνάψει και κάποιον φάκελο, τον οποίον και σπεύδω ν'ανοίξω για να δω τι περιέχει. Κάπου εδώ παύει να ισχύει η αναλογία μ'έναν φάκελο που θα λάμβανα στο πραγματικό γραμματοκιβώτιό μου. Έναν τέτοιο φάκελο, αφού έχω δει ότι προέρχεται από φίλο κι όχι από διαφημιστική υπηρεσία, τον ανοίγω με τα χεράκια μου, βγάζω το περιεχόμενό του και το διαβάζω. Για ν'ανοίξω όμως τον ηλεκτρονικής μορφής φάκελο, αρκεί να πατήσω ένα κουμπί. Τόσο απλό. Κι όμως...

Πατάω λοιπόν το κουμπί κι αντί να δω τι μου στέλνει ο φίλος μου, βρίσκομαι ξαφνικά βυθισμένος σ'έναν λαβύρινθο απ'τον οποίον θα χρειαστώ τελικά δύο ολόκληρες ώρες για να εξέλθω... ζωντανός.

Προχωρώντας χάρη στα κουμπάκια που παρουσιάζονται διαδοχικά στην οθόνη μου (στα περισσότερα εξ αυτών αναγράφονται οι αινιγματικοί όροι "ναι", "όχι" και "συνέχεια"), βυθίζομαι ολοένα και πιο βαθιά σ'έναν δυσνόητο βούρκο απλούστατα διατυπωμένων φράσεων, προτάσεων, λύσεων, ερωτήσεων, απαντήσεων κ.λπ.

Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχε ενεργοποιηθεί ακόμα το μάικροσοφτ όφις (περί όφεως πρόκειται, πράγματι) κι ότι ο κωδικός ενεργοποίησης (εικοσπενταψήφιος παρακαλώ) αρνιόταν πεισματικά να ανταποκριθεί στην αποστολή του. Δώσ'του απο'δώ - δώσ'του απο'κεί... τίποτα. Η βοήθεια της εταιρείας που φτιάχνει το εν λόγω λογισμικό, άχρηστη, η ονλάιν βοήθεια, άχρηστη κι αυτή - μόνο για την δική μου περίπτωση βέβαια - για εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, λύσεις, ικανοποίηση χρηστών κ.ο.κ.

Κάποια στιγμή άρχισα να υποπτεύομαι ότι το πρόβλημα έδρευε στον εγκέφαλό μου κι όχι εκεί όπου νόμιζα αρχικά, αλλά το ν'αρχίσω να ψάχνω ταυτόχρονα και στον "ανώτερο" λαβύρινθό μου σίγουρα θα περιέπλεκε την κατάσταση σε βαθμό που θα έχανα πλέον κάθε έλεγχο.

Ως εκ θαύματος λοιπόν, ξαφνικά βλέπω μπροστά μου έναν αριθμό τηλεφώνου εξυπηρέτησης πελατών 801 κ.λπ. "Καλά", λέω από μέσα μου, "τα ξέρω αυτά τα τηλέφωνα... ένα-δυό ευρώ το λεπτό κι άντε να βρεις άκρη, πφφφφ". Κι όμως, εδώ έλεγε και "αστική χρέωση"! Απίστευτο μου φάνηκε (θα το ελέγξω βέβαια όταν έρθει ο επόμενος λογαριασμός ΟΤΕ, αν υπάρχει ακόμα ΟΤΕ στα τέλη Μαρτίου).

Καλώ λοιπόν τον αριθμό αυτόν και (τι άλλο βέβαια;), αρχίζει το μπλα-μπλα μια "αυτόματη φωνή"... "Θέλετε αυτό; Πατήστε εκείνο. Θέλετε εκείνο; Πατήστε αυτό" κ.ο.κ. Παραδέχομαι ότι για να πάρω αυτό που ήθελα εξ αρχής έπρεπε απλά να ήμουν πιο υπομονετικός και όχι να είχα βιαστεί να πατήσω την επιλογή "1" (που μου φάνηκε να είναι σαφώς η σωστή), αλλά να περιμένω να τις ακούσω όλες πρώτα και να πατούσα την επιλογή "4". Όποιος βιάζεται σκοντάφτει όμως. Άπαξ κι επέλεξα το "1", μπήκα σ'έναν μακρόστενο διάδρομο χωρίς επιστροφή κι από πόρτα σε πόρτα κατέληξα στο πουθενά.

Πάλι τά'βαλα με το μυαλό μου. Ξαναπαίρνω τηλέφωνο λοιπόν και (για να μην σας τα πολυλογώ), έχοντας ανακαλύψει την ύπαρξη του "4", αποκτώ πρόσβαση σε ζωντανό! Μια συμπαθέστατη φωνή με νούμερο κι ονοματεπώνυμο, που η ταχεία προφορά τους θύμιζε δελτίο ειδήσεων στα ισπανικά. Κατόπιν λίαν ενδιαφέρουσας κι εποικοδομητικής συζήτησης για το πρόβλημα που αντιμετώπιζα, η κυρία αυτή με παρέπεμψε σ'έναν κύριο κι αυτός με τη σειρά του σ'έναν άλλον. Βρήκα τον άνθρωπο που χρειαζόμουν, επιτέλους! "Αφήστε μου τα στοιχεία σας (όνομα και αριθμό τηλεφώνου - καλά, δεν έχουν αναγνώριση κλήσης - πού ζούνε;) και θα στείλω η-μέηλ στον αρμόδιο συνάδελφο ο οποίος θα επικοινωνήσει απ'ευθείας μαζί σας, μόλις μπορέσει."

- Δηλαδή, ρωτάω κι εγώ αφελώς, σε λίγα λεπτά, σε λίγες ώρες, έτσι στο περίπου πείτε μου για να δω αν θα είμαι ακόμα εδώ όταν θα μπορέσει να με πάρει (πού να φανταστεί ο άνθρωπος ότι δεν έχω κινητό κι ότι μπορεί να με πάρει κι όταν θα οδηγεί για να πάει σπίτι του κι εγώ θα βλέπω ταινία στο σινεμά;).

Εφόσον δεν γνώριζε, ώστε να μπορεί να μου απαντήσει (τουλάχιστον ήταν ειλικρινής απ'ότι φαίνεται), άφησα εγώ τα στοιχεία μου, αλλά, του λέω, θα το ψάξω κι αλλιώς εν τω μεταξύ. Εντάξει; Εντάξει. Είχα και σχέδιο, χεχεχε...

Θέτω λοιπόν σε εφαρμογή το σχέδιο: κλείνω το τηλέφωνο και ξαναπαίρνω (νά'ναι καλά η αστική χρέωση). Φτάνω πάλι στον προαναφερθέντα κύριο υπ'αριθμόν ένα (είχα μάθει κάπως τα κατατόπια εν τω μεταξύ), ο οποίος ξεχώριζε από τους άλλους γιατί μιλούσε λίγο πιο αργά και είχα συγκρατήσει το μικρό του: Σπύρος (να θυμηθώ να τον πάρω στη γιορτή του).

Πιάσαμε λοιπόν μια κουβέντα με τον Σπύρο και τελικά διαπιστώσαμε μαζί ότι θα έπρεπε να πάω σ'ένα μαγαζί (μού'πε και 2-3 συγκεκριμένα αυτός) - κι αφού μου παρουσίασε τις διάφορες επιλογές που μάλλον θα έβρισκα στο μαγαζί της επιλογής μου, κατάλαβα επιτέλους ότι για να ενεργοποιήσεις το μάικροσοφτ όφις, για να μπορείς ν'ανοίξεις τον φάκελο (ή αρχείο τέλος πάντων) που σου έστειλε ο φίλος σου ο Γιάννης, δεν αρκεί να βρεις το "Μάικροσοφτ Όφις" στο μενού έναρξης του υπολογιστή σου και να πατήσεις το κουμπί. Όχι βέβαια. Πρέπει ν'αγοράσεις μια κάρτα πρώτα (για την τιμή της οποίας ο Σπύρος δεν είχε καμία απολύτως ιδέα - δηλαδή ούτε καν αν επρόκειτο για δεκάδες ή για εκατοντάδες ευρώ!) - κι εδώ υπάρχει επιλογή τύπου κάρτας βέβαια, αν δεν προτιμήσεις την εναλλακτική επιλογή που αντί για κάρτα παίρνεις σιντί - και να εγκαταστήσεις το λογισμικό στον υπολογιστή σου, που εσύ, ανίδεε χρήστη, αφελώς νόμιζες ότι υπήρχε ήδη μέσα, απλά και μόνο επειδή το είδες στο μενού έναρξης κι επειδή όταν είχες ρωτήσει τον πωλητή που σου πούλησε τον υπολογιστή αν έχει όλα τα στάνταρ της ουίντοουζ ήδη μέσα σου είχε πει "ναι" κι εσύ νόμιζες ότι τα στάνταρ είναι αυτά που σου είχε εγκαταστήσει ο θείος σου στο προηγούμενο, γερασμένο λάπτοπ σου (σημ. ο θείος δίδασκε πληροφορική στο Πανεπιστήμιο).

Κάποτε λέγαμε "Πατάς ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή". Τόσο πολύ εντυπωσιάζονταν οι άνθρωποι από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των συνανθρώπων τους. Η εφεύρεση του χρήματος ως μέσου συναλλαγής, σίγουρα θα έχαιρε ανάλογης υποδοχής από τις παλαιότερες κοινωνίες. Τα φάρμακα, παρομοίως. Η φιλική προς το περιβάλλον πυρηνική ενέργεια επίσης. Και πάει λέγοντας. Ευρηματικότατο ον ο άνθρωπος. Αλλά και στη βλακεία, πρώτος.

σημ.: ο γράφων, πριν από σχεδόν 30 χρόνια, ήταν από τους πρώτους Έλληνες που είχαν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή και ήδη στα δώδεκά του χρόνια ήξερε να φτιάχνει δικά του προγράμματα μπέησικ - έκτοτε, η ζωή προχώρησε κι ο γράφων ωρίμασε...χαχαχα

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Φιλεντέμ - εισαγωγικό

Αγαπημένοι μου φίλοι, έστησα αυτό το ιστολόι για να μπορούμε να μοιραζόμαστε ό,τι θέλουμε διαδικτυακά (μακριά από φέησμπουκ και τα τοιαύτα), καθώς δεν έχουμε τη δυνατότητα να βρισκόμαστε συχνά στην πλατεία: χωριό μας πλέον είναι η υφήλιος.

Το "Φιλεντέμ", πέρα από αγαπημένο τραγούδι είναι και λέξη που με παραπέμπει τόσο στο "φίλος" όσο και στην "Εδέμ" - εξ ου κι ο τίτλος του ιστοτόπου μας. Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για τις εικασίες γύρω απ'την ετυμολογία του ομώνυμου τραγουδιού, αλλά και ν'ακούσουν και 2-3 όμορφες εκτελέσεις του, σας παραπέμπω στο σχετικό δημοσίευμα του "REBET CAFE".

Ο τρόπος με τον οποίο σκέφτομαι να αξιοποιήσουμε τον χώρο που μας δίνεται εδώ είναι απλός... Όποιος θέλει να αναρτήσει κάτι (κείμενο, εικόνα, μουσική, οτιδήποτε), μου το στέλνει μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση filedem παπάκι mail τελεία com και το αναρτώ, ή μου το δίνει όπως αλλιώς τον βολεύει. Αν κάποιος από εσάς θέλει να μπορεί να προσθέτει υλικό απευθείας στον ιστότοπο, ας μου στείλει ένα μήνυμα στην ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση. Μέσω του "blogger.com" που μας φιλοξενεί, θα του στείλω τη σχετική άδεια δημοσίευσης (εφόσον είναι φίλος, εννοείται).

Άντε, με το καλό ;)